"Yazmadıkça daha çok yazmıyor insan. Halbuki çat diye yazmak lazım. Hepimiz öleceğiz. Ciddiyetin lüzumu yok."

bi arkadaşım "niçin yazıyosun bu blogu" deyince meren'in şu lafını çat diye söyleyebilseydim. hiç bir yazar aforizması öyle kolay yer etmiyor da kafamda, popüler popüler lafları da nasıl seviyorum. git! kendini daha fazla sevdirmeden, ahaha!

"şiirimiz kentten içeridir abiler."

bunu söylemek, bunu dile getirmek. kentli lüzumsuzluklarımızdan biri işte yazma eylemi. bir de "içsel zeka" ya ilişkin olduğunu söylüyorlar ki katılıyorum, için çok daralması ve çok fazla ters yüz etme ihtiyacı yazmayı da beraberinde getiriyor.

hepimizin sıkıntıları var insan olmaya dair, acılara, sevinçlere ve tanımlayamadığımız daha bir dünya hislere dair. bunları tumturaklı kelimelerle ifade edince yüceliyorlar da üstelik. al işte, her türlü duygumuzu pazarlıyoruz biz de ama rahatsız değilim hiç. bu bizim somut aklımızın evriminde bilemediğimiz, değişik bir kırılma.

aklımızın bir olduğu insanlara da ulaşmak var hem, modern çağın en güzide "ruhsal yakınlaşma" gerekliliği.
böyle ve daha başka şeylerden dolayı yazıyorum işte. belki açıklayamadığım şeyler de vardır, bi önemi yok zaten.