Hepimiz Yanlış Bir Bilinçle Yaşıyoruz

michael haneke'yi "the seventh continent" ile tanıdım. "ekrana mıhlanmak" tabir edilen kelam oradan geliyor. bizimkilerin durgun sanatsal filmlerinin aksine onda böylesine beni içine çeken şey neydi bilemiyorum.
funny games, benny's video, the piaona teacher... dur durak bilmeden bir dönem onu seyrettim.

aslında topluma dair mesajlarını her ne kadar post modern anlatılarla, eşsiz bir biçimde sunuyor olsa da, artık post modernizmin bile benim için yeni bir değeri kalmadı bu sıralar, bu yüzden filmlerini şimdi yeniden izlemeye kalksam ne olur, ne hissederim bilmiyorum ama zannedersem aşağıda kendisinin vermiş olduğu röportaj da beni anlatmaya yetiyor. haneke ile kendi içimde tutarsız ama teorisini sağlam kurabilirsem eğer iyi bir sonuca varacağız bu gidişle.

ne diyor benim bunca beğendiğim:

"genç bir adam olduğum günleri hatırlıyorum. 16 yaşımdayken Julien Duvivier’in Marianne De Ma Jeunesse filmini görmüş ve bir yatılı okulda geçen, şatonun birinde bir karşılaşmayla doğan aşk hikayesinin anlatıldığı bu romantik filme tam anlamıyla hayran olmuştum. film hakkında her şeyi okudum, en ince ayrıntısına kadar… yirmi yıl sonra, geçenlerde televizyonda karşıma çıktı ve nasıl olup da vaktiyle bu filmi o kadar çok sevdiğime akıl sır erdiremedim."

röportajın devamı şöyle:

http://sinedebiyatro.wordpress.com/2012/11/01/haneke-amour/