metin eloğlu

"lokman hekim'in sev dediği" şiirini okuyunca nasıl da hoşlanmıştım. "my little sunshine"
günışığı gibi bir şair.
metin eloğlu bu yüzden hep gün ışığında ağzında bir dal otla sırtüstü çimlere uzanmış bir adamdır.
ölmemiştir, şu şiirinde de görüleceği üzere:

hadi uyan
gün ışığı çilemeye başladı başucunda
denizler bir mavilik edindi günden
seher yeline uyup kuşlar tüneğine uçtu
bu türküyü dinlemeyecek misin

hadi uyan
aydınlığa çık da çil gözlerin ışısın
ilkyazlar sıcağı biriksin yüreğine
yoksul olsan da uyan
garip olsan da uyan
madem ki güzelsin, güzeli yaşatmak için
madem ki iyisin, iyiliği yaşatmak için
madem ki umutlusun, umudu yaşatmak için
hadi uyan
denizi dinle yaşamak desin
toprağı dinle barışmak desin
göğü dinle sevişmek desin
bir plak konmuş gramofona
işte aşk, işte özlem, işte savaşmak gücü
uyan diyor, uyansana

hadi uyan
sevdiğim uyan
n'olur uyan"