yolsuz yaptı dünya bizi

"bir sey kalmaz geride, hiç bir şey. hiçiz biz.
biraz güneşte, biraz havada geciktiririz
üzerimize çöken solunamaz karanlığı,
küçük düşürülen, dayatma altındaki yeryüzünü.
üreyen, ertelenmiş cesetler,
kararlaştırılmış yasalar, görülmüş heykeller,
bitirilmiş methiyeler...
her bir şeyin kendi mezarı vardır.bizlerin,
bildik bir güneşin kan bağışladığı etin akşamı
oluyorsa
onların neden olmasın
öyküyüz biz,öyküler anlatan, başka hiç"*

vaktinde epeyce aradıktan sonra aramaktan vazgeçtiğim kitabın, şimdi bütün kitap evlerinde şıp diye bulunması, ama o kitabı artık o eski isteğimle okumak istememem.

şans diye bir şey varsa o benim mekanıma hiç uğramaz.

ha bu mu? kitabını okumaya adandığım o adamdan bir alıntı. müşerref olduk! ne sandın? müşerref!

*fernando pessoa

turgut uyar, tomris uyar için şu dizeleri söylemiş, şiir bütünüyle O'na ithaf edilmiş ama o son dizelerde her defasında yüreğim titriyor:

"gel ellerini ver en güzel ellerini öyle
ruhum, ateş yüreğim, kokum, birlikte öyle"


türkçe'nin o narin, hassas kelimeleri...