bir hayli kafam güzeldi bugün. "sonra manik halim" oldu mu sana "depresifim herşeyim"?
a. ile konuştuk da, içimizdeki sıkıntılardan dertlerden. ona:
" biliyo musun aslında ne? bariz bir derdim yok öyle, şu sebep, işte şu sebep yüzünden kafayı tırlatıcam dediğim.
ama içimde oturup kalan şeyleri çözümleyemiyorum be a., sence bu ne?"
"belki de mutlu olmayı bilmiyoruz biz, mümkün mü?"
mümkündü elbette, böyle insanların varlığından söz ediliyor zaman zaman da olsa, neden öyle olmayalımdı, ki?
...
kimi zaman kendimi haneke filmlerinde gibi hissediyorum.
kim bilir bir gün -onun filmlerindeki gibi- öylesine nedensiz ölümleri de kurgularım kendim için?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder